ανεφοδιασμός

Με πληγώνει φοβερά η ποσότητα ύλης που καταναλώνω και πετάω καθημερινά. Αισθάνομαι πως παράγω πάρα πολλά σκουπίδια.Το μεγαλύτερο ποσοστό οφείλεται σε συσκευασίες αναλώσιμων προιόντων που ψωνίζω από το supermarket. Σαφώς και ανακυκλώνω πλαστικό και γυαλί, αν και δεν μου είναι και πολύ εύκολο καθώς πρέπει να κάνω ολόκληρο ταξίδι για να βρω ανάλογους κάδους. Θα με καθυσήχαζε αρκετά να ζω σε μια χώρα με βέλτιστο σύστημα ανακύκλωσης όπως η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γερμανία, που έχουν συγκεκριμένες σακούλες και κάδους για το κάθε είδος σκουπιδιού και ρίψη αυτών σε επίσης συγκεκριμένες μέρες και ποσότητες, πράγμα που ίσως στενεύει κάπως τα περιθώρια της άμετρης κατανάλωσης σκουπιδιών.

Ωστόσο, δεν πιστέυω απόλυτα ότι η ανακύκλωση είναι πανάκεια. Για μένα η ιδανική σκουπιδόπολη θα ήταν βασισμένη σε ένα σύστημα επανάχρησης των συσκευασιών. Να είχε ο καθένας μια σειρά από δοχεία και κουτιά από ανθεκτικά υλικά για όλα τα αναλώσιμα, φαγώσιμα και μη, και απλώς να τα ξαναγέμιζε. Όπως στο βενζινάδικο ή, όπως γίνεται με τα μελανάκια του εκτυπωτή, τα ξαναγεμισμένα. Οι οργανωμένες νοικοκυρές πάντα έχουν δοχεία γυάλινα κυρίως όπου θα βγάλουν τα μακαρόνια, τα τυριά, τα δημητριακά και τα άλλα συναφή από την ευτελή συσκευασία του supermarket και θα τα βάλουν σε αυτά. Και καλύτερα προστατευμένα και πιο chic.

Αυτή η νοσταλγική διάθεση να τα αγοράζουμε όλα χύμα, όπως παλιά στον μπακάλη, σε συνδυασμό τον αυτοματισμό που θα εφαρμοζόντουσαν σήμερα, δηλαδή με αυτόματους μετρητές λίτρων ενσωματωμένους στις δεξαμενές και ζυγαριές ακριβείας όπου ο καταναλωτής απλά πατά κουμπάκια, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ρετρο-φουτουριστικό μοντέλο καταναλωτισμού.